Bianca zit in de kapsalon. Ze is eind veertig. Arno legt kort uit wat er in het komende kwartier gaat gebeuren, terwijl Martijn, de kapper achter haar, haar via de spiegel aandachtig observeert.
Martijn: Nou, welk probleem gaat het vandaag worden, Bianca?
Bianca: Ja, ik had vanochtend een probleem bedacht samen met mijn jongste dochter. Maar toen Arno zei: “We adviseren om je grootste probleem op tafel te leggen,” schoot er ineens iets anders in mijn hoofd. En toen bedacht ik me dat ik dat misschien wel wil aanpakken.
Martijn: Mooi! Dus je laat je dochter er mooi mee zitten!
Bianca: [lacht hardop] Ja, dat los ik wel op. Ik heb moeite met mijn cynische man. Die is vaak cynisch. En ik kan heel slecht tegen cynisme. Ik word daar echt chagrijnig van.
Arno: Dat klinkt goed! Je hebt hem dus duidelijk niet uitgekozen om zijn cynisme. Waar heb je hem dan wél op uitgekozen?
Bianca: Klopt! Wel om zijn gevoel voor humor, zijn scherpe analytische blik en zijn zorgzame karakter.
Martijn: [vrolijk] Een boel goede punten, zou ik zeggen. Dus eigenlijk maar één minpunt…ben je niet een beetje cynisch?
Bianca: [lacht] Nee, hij heeft zeker goede punten, maar het is niet meer zoals het was.
Martijn: En wat zegt hij als je zegt dat je zijn cynisme niet trekt?
Bianca: Dat hij niet cynisch is en dat het mijn gevoel is.
Arno: [opgewekt] Ah, dus het ligt aan jou! Ben jij een vervelende vrouw of zo?
Bianca: [kijkt betrapt] Nou, ik heb wel een paar fouten gemaakt in onze relatie.
Arno: Een paar? Hoeveel dan? Wat is de grootste fout?
Bianca: [twijfelend]…Dat …eh…ik een affaire heb gehad.
Arno: Dat lijkt me logisch, met zo’n cynische man. Recent of lang geleden?
Bianca: Negen jaar geleden.
Arno: [vrolijk] Negen jaar geleden, dat is lang! Het is tijd voor een nieuwe affaire, zou ik zeggen.
Martijn: Je kunt er ook mee dreigen: “Pas op met dat cynisme, anders ga ik weer een affaire beginnen!”
Bianca: [lacht hard] nou ja!
Arno: Heb je dan al negen jaar een soort spijtbetuiging achter de rug? Moest je boeten?
Bianca: Nou, we hebben al negen jaar therapie achter de rug. Net mee gestopt, trouwens.
Martijn: Wat!? Negen jaar therapie, was het de moeite waard? En heeft het het gewenste resultaat opgeleverd, los van het cynisme?
Bianca: [vermoeid] Ja, grotendeels.
Martijn: Klinkt allemaal een beetje… alsof je het allemaal weegt.
Arno: Maar voor mij ben jij een heel duidelijke vrouw.
Bianca: [duidelijk] Ja, dat klopt!
Arno: En hier ben je best wel voorzichtig.
Bianca: Ja, dat gevoel heb ik ook. [aarzelt even] Weet je, onze intimiteit is gewoon niet goed… Het was even een drempel om dit te zeggen.
Martijn: Mooi! Je mist die intimiteit en die heb je dus een tijd geleden bij iemand anders gezocht. Is dat gewoon niet de oplossing dan: intimiteit elders en je partner voor de rest?
Arno: Ja, dus wat is dan jouw probleem? Je man is cynisch, dat is van hem.
Bianca: Ik wil de zorgzame man liever terug!
Martijn: Maar die is er toch nog?
Bianca: Het zit nu diep verstopt in hem. Als ik hem aanraak, schrikt hij daarvan… Dan vertrouwt hij mij niet.
Arno: Je moet ook niet direct zo hard raken, ik snap wel dat je het helemaal verleerd bent, maar met jouw vuist in zijn gezicht is niet hoe het werkt met sex!
Bianca: [weer harde lach] Nee, zo bedoel ik het niet…Hij lijkt zich af te keren.
Martijn: Heb je zin om hem aan te raken?
Bianca: Ja, anders doe ik het niet.
Martijn: En zeg je dan ook iets tegen hem als je dat doet?
Bianca: Nee, eigenlijk niet…
Martijn: Dus hij schrikt misschien van jou?
Bianca: [verrast] Ja, dat zou best kunnen….
Martijn: Dus de volgende keer, raak je hem aan en zeg je wat liefs? Kijk, als ik nu jou ineens aanraak, dat is schrikken natuurlijk! Dus hij kan best schrikken, dat is niet zo gek misschien, toch?
Arno: Hebben jullie wel eens over liefdestalen gesproken?
Bianca: Ja, tijdens de therapie.
Arno: Welke is van hem?
Bianca: Fysiek, lichamelijk.
Martijn: Ah, een echte man!
Arno: En raakt hij jou ook wel aan?
Bianca: [eenzame uitstraling] Dat is voorbij!
Arno: Voorbij? Wat is dat voor een vent! Deed hij dat wel?
Bianca: [zacht] Ja, dat deed hij wel.
Arno: En deed hij het toen een beetje goed, toen hij dat in het begin deed?
Bianca: Ik was eigenlijk zijn eerste liefde. Hij was heel schuchter en voorzichtig. Dus daarin heeft hij – denk ik – nooit heel goed dat zelfvertrouwen kunnen ontwikkelen.
Arno: Dus dit is ook jouw schuld toch? Jij had hem moeten leren. Voel jij je schuldig?
Bianca: Dat heb ik wel lang gedaan, maar niet meer.
Arno: Ok… Wat gun jij jezelf?
Bianca: Nou, eigenlijk gewoon een warme, intieme relatie met hem.
Arno: Bianca, ff serieus nu. Hoe lang houd je dit nog vol?
Bianca: [kijkt geschrokken in de spiegel] Ja, dat is een goede vraag.
Martijn: Wat zou het je brengen als je stopt?
Bianca: Heel veel pijn en verdriet.
Martijn: Terecht, toch? Want je hebt al een relatie gehad. Maar wat zou het je kunnen brengen daarna?
Bianca: Een warme, intieme relatie met een andere man, denk ik. Uiteindelijk.
Martijn: Uiteindelijk. Maar daarvoor?
Bianca: Het is wel een energietrekker, onze relatie.
Arno: Ja, dus je krijgt meer energie, je krijgt meer ruimte.
Bianca: [resoluut] Ja, maar dat ga ik niet doen!
Martijn: Mooi! Dus je gunt jezelf geen ruimte.
Bianca: [resoluut] Nee, ik ga niet stoppen.
Arno: Mooi, dus je accepteert dit!
Martijn: Zijn jullie dan tot elkaar veroordeeld?
Bianca: Ja… [een traan welt op]
Arno: Wat is die traan?
Bianca: Nou, weet je, ik wil hem gewoon niet kwijt. Ik wil graag dat het goed is tussen ons. Dat wil ik, want weet je… ik hou gewoon van hem.
Martijn: En zou je dan kunnen bedenken: oké, er zijn een paar dingen die ik eigenlijk wel zou willen, maar die krijg ik niet. Dus je wilt een 8 en je zit op een 6,3. Zou je dan tegen jezelf kunnen zeggen: “Daar ga ik dan van genieten”?
Bianca: Ja, dat zou ik kunnen proberen… Hij was zo leuk, met zijn skateboard en zijn lange haren en zijn surfbusje en zijn grappige manier van kijken. Soms zie ik hem dan weer. Dan zie ik die man weer. Het zit er nog wel in.
Arno: Vertel je dat verhaal nog wel eens?
Bianca: Te weinig. Ik heb het de laatste keer gedaan en toen zag ik wel verzachting. Tegen de kinderen zei ik: “Weet je nog hoe ik jullie vader heb leren kennen? Waarom ik toen op hem viel?” Ze luisterden echt met open mond.
Arno: [zacht] Hoe zou het zijn om een tijdje met hem gewoon terug te gaan? In verhalen. Met hem. Daar zit de verbinding, toch?
Bianca: [knikt]
Martijn: Wat zou je met jezelf kunnen afspreken?
Bianca: Dat als ik hem aanraak, ik ook iets liefs bij zeg. En dat ik met hem terugga naar herinneringen. En dat ik berust in het feit dat het gewoon tijd nodig heeft om te kijken of het ons toch gaat lukken.
Martijn: Mooi. En wat ga je eigenlijk vertellen aan je jongste dochter straks?
Bianca: [lacht geschrokken] Mijn jongste? Oh kut, ja… Ik zou natuurlijk iets anders inbrengen bij jullie als ik met haar had afgesproken…
Arno en Martijn kijken Bianca via de spiegel aan.
Bianca: [denkt even na] Ik ga zeggen dat ik iets anders heb besproken en dat het ging over papa en mij. Dat we nog wat liever naar elkaar kunnen doen. En dat ik daar mijn best voor ga doen… Dank jullie wel!